Krótki rys historyczny


Historia tej placówki stanowi dobrą ilustrację gwałtownego rozwoju opieki całkowitej nad dziećmi w mieście Łodzi w XX i XXI wieku.

W roku 1923 miasto przejęło budynki i ziemie po zmarłym tragicznie właścicielu i przekazało nieruchomość przy ul. Marysińskiej 100 w Łodzi Siostrom Służebniczkom na sierociniec dla dzieci po poległych w I wojnie światowej żołnierzach. Z tego okresu pochodzi statua Św. Józefa z Dzieciątkiem usytuowana na terenie Domu. W dzisiejszej świetlicy znajdowała się wówczas kaplica, w której codziennie, wczesnym rankiem gromadziły się dzieci na modlitwy poranne. Wychowankowie sierocińca nazywanego „Gniazdem”, wspominają małe okna w sypialniach i piętrowe, żelazne łóżka. Dzieci pracowały na roli, w ogrodzie i w sadzie, a mimo to brak stałego dopływu gotówki powodował okresy biedy i niedostatku. W „Gnieździe” przebywało 25-30 naturalnych sierot w wieku od 8 do 14 lat, które poddane były tutaj surowej dyscyplinie. Drugie „Gniazdo” Siostry Służebniczki prowadziły w Łodzi przy ul. Aleksandrowskiej.

Już w roku 1946 „Gniazdo” zamieniono na Państwowy Dom Dziecka, w którym nadal przebywały głównie dzieci osierocone. Placówka utrzymywała się w znacznym stopniu ze sprzedaży własnych owoców i warzyć. Do lat 60-tych włącznie, były tu zabudowania gospodarcze z oborą i stajnią oraz ogrodnik, któremu dzieci pomagały uprawiać rozległy sad, rozciągający się do ul. Okopowej i nie mniej rozległy ogród warzywny z inspektami, a nawet kawałek roli obsiewanej i obsadzanej na pasze dla konia i karmę dla nierogacizny. Dzieci pomagały też sprzedawać na targu owoce i warzywa, a mimo to starsi mieszkańcy okolicznych domków jednorodzinnych wspominają na spotkaniach z naszą młodzieżą, jak jeszcze w latach 50-tych dzieci z Domu Dziecka przy ul. Marysińskiej chodziły w zimie bez ciepłego okrycia, czy cieplejszego obuwia i zapraszano je do domów ofiarując przenoszoną odzież zimową i częstując szklanką gorącego mleka. W tychże latach 50-tych roczna stawka na ubrania dla wychowanka była tak mała, że trudno było kupić dzieciom najpotrzebniejsze rzeczy. W tym czasie suma ta wynosiła dla każdego wychowanka 35 tysięcy złotych, a całkowity koszt utrzymania jednego miejsca sięgał 50 tysięcy złotych miesięcznie (!).

Po remoncie, trwającym przeszło pięć lat, Dom od roku 1981 (październik) zmienił nazwę na Państwowy Dom Dziecka im. K. Świerczewskiego. Nie ma już sadu ani ogrodu, a placówka znajduje się na Osiedlu Inflancka (212 tyś. m2 pow.mieszk.). Przy olbrzymich nakładach przebudowano budynek główny (trzy kondygnacje, w tym jedna poniżej poziomu gruntu). Dobudowano skrzydło administracyjne i gospodarcze. Przebudowano całkowicie wnętrza, urządzając m.in. 20 dwuosobowych pokoików sypialnych i wyposażając wszystkie pomieszczenia w nowy wystrój i sprzęty.

Na terenie podległym placówce, dla potrzeb wychowanków, zostały utworzone dwa boiska: jedno do gry w piłkę nożną, a drugie do gry w siatkówkę. W 1989 r. Rada Pedagogiczna i Samorząd Uczniowski Państwowego Domu Dziecka im. Gen. Karola Świerczewskiego w Łodzi wystąpiła z wnioskiem w sprawie zmiany imienia patrona placówki do Kuratorium Oświaty i Wychowania. Kurator wyraził zgodę na zaniechanie dotychczasowego patrona gen. Karola Świerczewskiego.

W międzyczasie w placówce następowały ogólne remonty: malowanie, zabezpieczanie dachu, kapitalny remont łazienek i WC.

W 1994 r. na podstawie §4 ust. 1 ustawy z dnia 21.02.1994 r. w sprawie rodzajów, organizacji i zasad działania publicznych placówek opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych, Państwowy Dom Dziecka zmienił nazwę na Dom Dziecka Nr 4 w Łodzi, ul. Marysińska 100. Placówka używa pieczęci urzędowej z godłem państwa i napisem w otoku „Dom Dziecka Nr 4 w Łodzi”. W kolejnych latach rozpoczęto remont kuchni, węzła cieplnego, hydrauliki.

Koniec lat dziewięćdziesiątych to okres pogorszenia sytuacji finansowej placówki. Wstrzymane zostały remonty, pogorszyła się sytuacja socjalno-bytowa wychowanków placówki.

W roku 2001 placówka przechodzi ze struktur Edukacji Narodowej do struktur Pomocy Społecznej. Od tego roku rozpoczyna się okres dynamicznego rozwoju placówki. Dom Dziecka zostaje poddany licznym remontom, które w znaczący sposób poprawiają stan techniczny budynku. Zdecydowanej poprawie ulegają warunki socjalno-bytowe wychowanków. W placówce realizowany jest „Program naprawczy” mający na celu spełnienie standardów zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dom Dziecka rozwija się w kierunku jak najlepszego przygotowania wychowanków do dorosłego życia. W tym celu wynajmuje i urządza mieszkanie dla grupy usamodzielniającej (14-18-latków) na terenie miasta, które rozpoczyna swoje funkcjonowanie w roku 2006. W roku następnym tworzy 4 mieszkania chronione dla pełnoletnich wychowanków domów dziecka miasta Łodzi. W roku 2010 utworzona zostaje kolejna grupa usamodzielnienia przy ul. Marysińskiej 100. Rok później na skutek zmiany przepisów mieszkania chronione przeniesione zostają na ul. Marysińską 100 a grupa usamodzielnienia na ul. Wólczańską 251.


 

Copyright © Centrum Administracyjne nr 2 w Łodzi. Wszystkie prawa zastrzeżone.